مقدمه

سبک زندگی غیر فعال با تهدید بالای چاقی، افزایش پایداری به انسولین و بیماری های قلبی ـ عروقی همراه است. چاقی، عمومی ترین متابولیک در جهان علت ایجاد کننده یا تشدید کننده بسیاری از هاست که با کاهش کیفیت زندگی همراه است(1). بافت چربی به عنوان سیسـتم داخل ریز فعال، با کار سوخت ساز بالا است . این بافت علاوه بر تولید چربی، ترشح چندین پروتئین تنظیم کننده جذب و مصرف انرژی را هم بر عهده دارد. بافت چربی بیش از 50 علت متابولیکی هورمونی فعال را بیان و ترشح می نماید . گاهی از این هورمون ها که به طور کلی آدیپوکین نامیده می شوند در فرایند التهاب آترواسکلروز نقش مهمی دارند حاوی لپتین، آدیپونکتین رزیستین هستند (2). آدیپونکتین، از فراوانترین هورمون های مترشحه از بافت چربی است و بر خلافبقیه آدیپوکین ها مثل لپتین و رزیستین، در حالت چاقی كم شدن می یابد (3). میزان آدیپونکتین سرم رابطه معکوسی با شاخص توده بدن[1](BMI)، داشته در چاقی، پایداری به انسولین، دیابت نوع 2 اختلال در متابولیسم چربی، كم شدن می یابد(4). تحقیق بر روی جوندگان نشان داده است که آدیپونکتین، سطح گلوکز خون را کاهش داده از تجمع چربی در عضلات اسکلتی پیشگیری می نماید (5).

از هورمون های دیگری که در رابطه با چاقی مورد بحث قرار می گیرد گرلین است. گرلین از معده ترشح شده یک پپتید محرک اشتها است که در تنظیم زیاد مدت وزن بدن تنظیم کوتاه مدت سیری بعد از تغذیه کمپانی می نماید (6). مقادیر گرلین گردش خون در طی روزه داری و هیپوگلیسمی افزایش می یابد و در افراد چاق با درصد چربی بدن، توده چربی شاخص توده بدن رابطه معکوسی دارد(6).

امروزه تصور بر آن است که رژیم غذایی با ویژگی ضدالتهابی می تواند نقش مهمی در پیشگیری از تهدید ابتلا به مریضی های قلبی– عروقی در افراد چاق غیر فعال داشته باشد. چای سبز به عنوان منبع غنی از ترکیبات آنتی اکسیدان، ضد التهاب و ضد سرطان، امروزه مورد توجه بسیاری قرار گرفته است (7). پلی فنول های چای سبز از ارتقا لیپیدهای سرمی کبد پیشگیری کرده و باعث افزایش انرژی مصرفی، اکسیداسیون چربی همین طور كم شدن توده چربی بدن می­گردد. علاوه بر اثرات آن بر متابولیسم چربی، چای سبز می تواند اثراتی بر عمل گلوگز و پایداری به انسولین داشته باشد(8). در رژیم های غذایی پرچرب، حیواناتی که چای سبز یا پلی فنول های چای سبز مصرف کرده بودند، تری گلیسرید و کلسترول پائین تر چربی مدفوعی بیشتری نسبت به گروه کنترل نشان دادند(9). به همین دلیل ، چای سبز می تواند به کنترل وزن در افراد چاق یاری کند در اصلاح پایداری به انسولین کاهش چاقی نقش داشته باشد.

از طرف دیگر، کار بدنی همواره به عنوان علت تاثیر گذار در كم شدن وزن و اصلاح شرایط جسمانی افراد بیان بوده است. مطالعات قبلی نشان داده اند که استفاده مکمل چای سبز توام با ورزش، سبب كم شدن چربی شکمی، تری گلیسرید سرم و همچنین نسبت تبادل تنفسی می گردد (10-12). در مجموع، مطالعات آدم ی با موضوع تاثیر ترکیب آزمایش هوازی و مکمل چای سبز، تا کنون بیشتر بر متابولیسم مواد، كم شدن پروفایل لیپیدی اکسیداسیون­چربی متمرکز بوده تحقیقی که همزمان تاثیر تست هوازی مکمل چای سبز را بر میزان آدیپونکتین گرلین سرم ارزیابی کرده ­ باشد، یافت نشد (12،11،8). به همین دلیل ، تحقیق حاضر سعی دارد اثر دوره مصرف مکمل چای سبز را به همراه ورزش هوازی بر­ میزان آدیپونکتین و گرلین سرم در مردان ارزیابی نماید.

روش کار

این مطالعه موردشاهدی نیمه تجربی در سال 1389 در دانشگاه حکیم سبزواری انجام شد جامعه آماری حاوی کلیه مردان چاق شهر سبزوار با دامنه سنی 30 – 45 سال بودند که بجز کار های جسمانی روزمره، کار ورزشی دیگری نداشتند. بعد از درج اطلاعیه در سطح شهر از افرادی که مایل به کمپانی در دوره کار ورزشی بودند، ثبت نام به عمل آمد. تعداد 36 داوطلب برای شرکـت در برنامه ورزشی اظهار تمایل کردند. بعد از توضیح هدف پژوهش و روش کار، 20 فرد چاق که معیار ورود به مطالعه ( 25%≤ درصد چربی بدن) را داشتند به صورت داوطلبانه غیر تصادفی گزینش شدند (13). معیارهای خروج از پژوهش، حاوی مصرف سیگار، سابقه بیماری خاص، مصرف از دارو شرکت در کار مرتب ورزشی در شش ماه قدیم بود. از تمام شرکت کنندگان رضایت نامه کتبی گرفته شد.

یک هفته قبل از شروع برنامه آزمایش ات، از مجموعه کنندگان دعوت به عمل آمد تا جهت تایید سلامت عمومی، سلامت قلبی تنفسی، کنترل عدم مصرف دارو، نداشتن های خاص عدم مساله حرکتی بوسیله پزشک معتمد معاینه شوند. سه روز قبل از شروع کار ورزشی، اندازه گیری های آنتروپومتریک و فیزیولوژیک حاوی سن، قد، وزن، درصد چربی بدن، نسبت محیط کمر به لگن حداکثر توان هوازی انجام شد. پس شرکـت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: افرادی که آزمایش هوازی داشته و مکمل چای سبز دریافت می کردند (10 نفر). افرادی که فقط آزمایش هوازی داشتند(10 نفر). هر دو گروه آزمایش ات هوازی را به تعداد سه جلسه در هفته به مدت 10 هفته انجام می­دادند. برنامه هر جلسه تست حاوی 10 دقیقه گرم کردن با انواع حرکات کششی، نرمشی، راه رفتن دویدن و پس دویدن همیشگی با موزیک ثابت به مدت 10 دقیقه با شدت 6٥-7٥% حداکثر ضربان قلب بود. اصل اضافه بار به گونه ای طراحی شد که در هر جلسه به صورت پله ای نیم دقیقه به زمان دویدن افزوده می شد تا اینکه در جلسه آخر، دویدن به 25 دقیقه رسید. در انتهای هر جلسه، عمل سرد کردن با اجرای دوی نرم به مدت پنجدقیقه انجام گردید. کنترل ضربان قلب توسط ضربان سنج صورت می­گرفت. از شرکـت کنندگان گروه اول خواسته شد به مدت­10­هفته، با حفظ رژیم عادی روزمره، هر روز سه عدد چای سبز کیسه­ای ایرانی محتوی دوگرم چای خشک را در آب 100 درجه سانتیگراد دم کرده در سه وعده غذایی به صورت صبح، ظهر عصر قبل از برنامه ورزشی، مصرف کنند. هر وعده حاوی یک عدد چای سبز کیسه ای در 200 میلی لیتر آب جوش بود که بدون گرما به مدت 6-8 دقیقه دم می شد بعد از آن میل می گردید. لازم به ذکر است که تمام چای های سبز محصول کارخانه بود بوسیله محقق تهیه در اختیار کمپانی کنندگان جهت مصرف قرار گرفت.

برای ارزیابی متغیرهای بیوشیمیایی، خونگیری بعد از 12- 14 ساعت ناشتایی در دو وهله (پیش از شروع آزمایش ات بعد از 10 هفته آزمایش ) صورت گرفت. در وهله اول، از شرکـت کنندگان خواسته شد تا دو روز قبل از آزمون، کار جسمی سختی را انجام ندهند. پس افراد در تست گاه حاضر شدند. در ساعت 8-10 صبح، از سیاهرگ دست راست هر فرد در وضعیت نشسته در حالت استراحت، 5 میلی لیتر خون گرفته شد. آن­گاه نمونه خونی 10 دقیقه در دمای اتاق قرار داده شده و پس با سرعت 4 هزار دور در دقیقه به مدت 10 دقیقه سانتریفیوژ شد. سرم حاصل در دمای 24- درجه سانتی گراد مراقبت شد تا در زمان ضروری برای تشخیص شاخص­های مورد نظر مصرف شود. بعد از این وهله ، به افراد هر دو گروه، به مدت 10 هفته، تست ات هوازی داده شد. ضمن اینکه گروه مورد در طول این مدت هر روز سه عدد چای سبز کیسه ای به عنوان مکمل مصرف می نمودند. بعد از سپری شدن این مدت گذشت 48 ساعت بعد از آخرین جلسه آزمایش ، مجددا تمام افراد به تست گاه دعوت شدند با حفظ شرایط وهله اول از آن­ها خون­گیری به عمل آمد. برای اندازه گیری آدیپونکتین از کیتمجموعه مرکودیا، تهیه کشور سوئد و با درجه حساسیت 25/1 نانوگرم در میلی لیتر (Sensitivity 25/1: ng/ml) ضریب تغییرات داخل سنجی (5/6%PIntrassay=) روش الایزا استفاده شد. برای اندازه گیری گرلین از کیت مجموعه بیوتکنولوژی کوسابیو، تهیه کشور چین، با درجه حساسیت 16/0 پیکوگرم در میلی لیتر (Sensitivity: 0.16 pg/ml) و ضریب تغییرات داخل سنجی (3/7%PIntrassay=) و روش الایزا استفاده گردید. گلوکز سرمی با استفاده از کیت مجموعه پارس آزمون، تهیه کشور ایران با حساسیت پنج میلی­گرم در دسی لیتر­(Sensitivity=5mg/dl)­ ضریب تغییرات داخل سنجی (5/6%PIntrassay=) روش آنزیماتیک اندازه­گیری شد. برای بررسی رژیم غذایی، از پرسش نامه 24 ساعته رژیم غذایی، سه روز قبل از شروع دوره سه روز پایانی دوره مصرف شد. حداکثر اکسیژن[2] مصرفی (VO2max) ، از طریق آزمون راه­رفتن راکپورت محاسبه شد(14). درصد چربی بدن با استفاده از کالیپر مد SAEHAN-SH 5020 تهیه کشور انگلستان و اندازه گیری چربی زیرپوستی هم در سه ناحیه سینه، شکم ران با استفاده از فرمول جکسون و پولاک محاسبه گردید (15). برای محاسبه شاخص های مرکزی و پراکندگی ازروش های توصیفی استفاده گردید. آزمون کلموگروف- اسمیرنوف برای تعیین طبیعی بودن توزیع داده ها، آزمون های تی مستقل آنالیز کوواریانس برای ارزیابی تغییرات بین گروهی شاخص های تحقیق، مورد مصرف قرار گرفتند. سطح مفهوم داری نتایج آزمون ها، 05/0p< در نظر گرفته شد. تمام عملیات آماری بوسیله برنامه SPSS انجام شد.



نتایج

آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، توزیع طبیعی شاخص های تحقیق را در بین گروه ها نشان داد. مصرف از آزمون تی مستقل بر مقادیر پیش آزمون شاخص های آنتروپومتری نشان داد که بین دو گروه مورد شاهد، فرق مفهوم داری وجود ندارد (جدول1). در وهله پس
آزمون، به علت وجود فرق مفهوم دار در کالری دریافتی دو گروه مورد و شاهد حذف اثر این فرق بر شاخص های اندازه گیری شده در تحقیق حاضر، از آزمون آنالیز کوواریانس بر فرق نمرات پس آزمون از پیش آزمون شاخص ها مصرف شد. نتایج نشان داد شاخص آدیپونکتین گرلین سرم بین دو گروه مورد و شاهد فرق مفهوم داری با یکدیگر ندارند ( به ترتیب 63/0p= 22/0p=). همچنین ، در شاخص های وزن بدن (68/0p=)، شاخص توده بدن (49/0p=)، نسبت دور کمر به لگن (50/0p=) و درصد چربی بدن (77/0p=)، فرق مفهوم داری بین دو گروه مورد و شاهد مشاهده نشد، و فقط شاخص VO2max در گروه مورد (تست + مکمل) ارتقا مفهوم داری نشان داد (02/0p=) (جداول1 و2). برای تحلیل فرق در کالری دریافتی و سهم پروتئین، کربوهیدرات چربی در کالری دریافتی از آزمون آماری تی مستقل استفاده شد.

نتایج نشان داد، کالری دریافتی در گروه مورد در مقایسه با گروه کنترل، کاهش مفهوم داری داشت (03/0p=)، اما در سهم پروتئین (4/0p=)، کربوهیدرات (2/0p=) و چربی (3/0p=) در کالری دریافتی فرق مفهوم داری بین گروه­ها مشاهده نگردید (جدول 3).



بحث

یافته اصلی تحقیق حاضر این بود که مصرف هر روز سه عدد چای سبز کیسه­ای محتوی دوگرم چای سبز خشک به همراه تست هوازی به مدت 10 هفته اثر مفهوم داری بر آدیپونکتین گرلین سرم مردان ندارد. در مطالعات قبلی، خصوصیات ی مفید چای سبز از عبارت اثرات کاهش دهنده وزن، توده چربی بدن سطح چربی های خون در موش های با نقص گیرنده لپتین، اثرات تحریک کننده ترموژنز ترشح لیپید، همین طور اثرات تنظیم کننده سیسـتم اندوکرین و متابولیسم چربی شناخته شده اند (16-19). مطالعات اندکی در زمینه تاثیر استفاده چای سبز آزمایش ات ورزشی بر بیان آدیپوکین ها و گرلین انجام شده است و اکثر تحقیقات بر اثرات چای سبز به تنهایی تمرکز داشته اند. فقط در یک تحقیق همراستا با تحقیق حاضر، سوک[3] و همکاران، عدم تغییر آدیپونکتین سرم را در اثر انجام 12 هفته تست ترکیبی همراه با مصرف چای سبز دیدن د (20). در همین راستا، هسو[4] و همکاران تاثیر 12 هفته مصرف عصاره چای سبز (491 گرم کاتچین محتوی 302 گرم اپی کالو کتچین گالات (EGCG) [5]را بر زنان چاق با دامنه سنی 16-60 سال ارزیابی کردند (21). نتایج آنها نشان داد که علیرناراحتی كم شدن 3 % و غیرمفهوم دار وزن بدن، استفاده عصاره چای سبز تاثیری بر آدیپونکتین گرلین سرمی ندارد. آنها پایین بودن میزان مصرف عصاره چای سبز و روش مصرف چای را از دلایل این عدم مفهوم داری عنوان کردند و اعلام نمودند که تحقیقات حیوانی نشان داده است که استفاده چای سبز به صورت تزریقی بهتر از مصرف آن بهروش میل کردن دهانی است. این شاخص ها، در تحقیق حاضر هم تغییر مفهوم داری نشان نداد که می توان آن را ناشی از میزان اندک مصرف چای سبز و دوره کوتاه مداخله دانست. محمدی همکاران، افزایش آدیپونکتین سرم را در تاثیر مصرف هر روز 5/1 گرم عصاره چای سبز حاوی 210 میلی گرم پلی فنول و150 میلی گرم کافئین به مدت 2 ماه در افراد دیابتی مشاهده نمودند (22). آنها همین طور رابطه معکوس آدیپونکتین با نسبت محیط کمر به لگن و تاثیر عصاره چای سبز را بر کنترل وزن، شاخص توده بدن هموگلوبین گلیکوزیله نشان دادند. بسیاری از محقیقن دلیل ارتقا آدیپونکتین را تاثیر عصاره چای سبز بر اصلاح تمایز آدیپوسیت ها عنوان نمودند (23). پوتنزا[6] و همکاران دیدن د که مصرف 3 هفته چای سبز در موشهای دارای سندروم متابولیک باعث ارتقا آدیپونکتین می شود (24). آنها الاح عملکرد اندوتلیال كم شدن پایداری به انسولین را افزایش آدیپونکتین اعلام نمودند. این شاخص ها در تحقیق حاضر اندازه گیری نشد. مطالعات فوق در نقد اثرات ترکیبات چای سبز بر آدیپونکتین به عنوان شاخص زیستی مفید ، ارتقا غلظت آن را در حیوانا نیز آدم نشان داده اند (25،22). این مطالعات با یافته تحقیق حاضر ناهمسو هستند .

چای سبز دارای عملکرده ای بیولوژیکی مختلف ی است. کتچین چای سبز سبب سرکوب آدیپوسیت ها، کاهش وزن بافت چربی و همچنین تنظیم سوخت وساز چربی می شود. محققین عنوان نمودند که کاتچین موجود در چای سبز می تواند با اتصال مستقیم به گیرنده فعال شده تکثیر پروکسیزوم[7] (PPARγ) (تنظیم کننده اصلی تمایز آدیپوسیت ها)، کار ترجمه ای بیان آدیپونکتین را افزایش دهد(23). به علاوه، چو[8] همکاران، بیان ترشح آدیپونکتین را با تزریق هر از پلی فنول های چای سبز در آدیپوسیت ها سنجیده و افزایش آدیپونکتین سرم را در تاثیر مصرف چای سبز دیدن د (26). طبق نظر این محققین، کاتچین چای سبز، بیان پروتئین KLF7[9] را در سلول های پیش ساز بافت چربی(3T3-L1) سرکوب کرده و به دنبال آن، بیان ژن آدیپونکتین را مهار می سازد. اقطعا لاً در تحقیق حاضر، چای سبز نتوانسته است این مسیر را تحریک کرده و باعث تغییر در میزان آدیپونکتین سرمی گردد.



همین طور ممکن است عدم تغییر معنادار آدیپونکتین سرم در تحقیق حاضر به علت دوز ناکافی عصاره چای سبز باشد. لیندزی برون[10] عنوان نمودند که علاوه بر دوز عصاره چای سبز، فرق های جنسی، شیوه تجویز و مدت وقت استفاده چای سبز در تاثیر چای بر آدیپونکتین سرم تاثیر گذار است (27). از طرف دیگر ممکن است عادت به استفاده چای معمولی که محتوی کافئین است بوسیله افراد مورد مطالعه، تاثیر چای سبز را بر آدیپونکتین کاهش داده باشد. همین طور ، نوع نمونه های چای طرز عصاره گیری از آن هم تاثیر بسیاری در نتایج تست ات دارد (28). اکثر مطالعات قبلی، از چای سبز به شکل کپسول مصرف کرده اند، در حالی که در تحقیق حاضر از چای سبز کیسه­ای که در جامعه رایج تر است استفاده شد (22). امکان دارد عدم تغییر آدیپونکتین در تحقیق حاضر به نوع استفاده از چای سبز محتوای آن نیز مربوط باشد.

از طرف دیگر، تحقیقات نشان داده اند که ارتقا آدیپونکتین سرم می تواند ناشی از کاهش وزن، كم شدن شاخص توده بدن چربی بدن باشد (3،4). در تحقیق حاضر معین گردید که شاخص های فوق بین دو گروه تجربی کنترل فرق مفهوم داری نداشت. پس مصرف چای سبز به همراه ورزش هوازی نتوانست از این طریق بر سطوح آدیپونکتین سرم در افراد غیرفع ال اثر گذار باشد.

مطابق با نتایج اخیر، مصرف چای سبز به همراه ورزش هوازی تاثیری بر گرلین سرم در مردان غیرفع ال ندارد. همراستا با این نتیجه، هسو و همکاران، بعد از 12 هفته مصرف عصاره چای سبز در زنان، عدم تغییر گرلین را در گروه مورد دیدن د و آن را به پایین بودن میزان استفاده چای سبز نسبت دادند (21). پژوهش های انجام شده در این زمینه موید این مطلب است که چای سبز سبب کاهش قند خون می گردد و گرلین سرم نیز رابطه معکوسی با قند خون دارد، به شکلی که كم شدن قند خون سبب ارتقا گرلین می­گردد (29،28). پس چای سبز از این طریق می تواند باعث افزایش گرلین گردد. در تحقیق حاضر میزان قند خون در دو گروه کنترل و تجربی تغییر مفهوم داری با یکدیگر نداشت. پس مصرف چای سبز از طریق این مکانیسم نتوانست تاثیر را بر میزان گرلین سرم اعمال نماید. به علاوه، مهدی زاده و همکاران عنوان کردند که مناسب ترین دوز عصاره چای سبز برای كم شدن قند خون، 100 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است (30). پس ، امکان دارد دوز مصرفی چای سبز در تحقیق حاضر به اندازه ای نبوده است که باعث کاهش معنادار قند خون گردیده در نتیجه بر گرلین سرم تاثیر گذار باشد.






لوکس شاپ

چای سبز انرژی مصرفی و اکسیداسیون چربی را در کوتاه مدت افزایش می دهد(8). همچنین چای سبز حاوی دو ماده اولیه کاتچین پلی فنول کافئین است. پلی فنول کاتچین، سبب ارتقا طول تاثیر کاتکول آمین ها کافئین سبب تحریک ترشح نوراپی نفرین می شود. از طرفی، تصور بر آن است که کاتکول آمین ها با ارتقا اکسیداسیون چربی کافئین با تحریک سیری سبب کاهش وزن می گردند (31). با تذکر به اینکه گرلین در زمان سیری کاهش می یابد، اقطعا لاً میزان مصرف چای سبز در نتیجه کاتچین پلی فنول کافئین موجود در آن به اندازه ای نبوده که بتواند بر روی کاتکولامین ها تاثیر گذار باشد تا در ایجاد حس سیری تغییر گرلین سرم تاثیر گذار باشد (6). همچنین عدم تغییر مفهوم دار گرلین را می توان به اسیدهای چرب آزاد در خون نسبت داد؛ چرا که کافئین چای سبز می تواند با تحریک سیسـتم عصبی مرکزی سبب رهاسازی چربی به جریان خون گردد (31).

چای سبز سرشار از مواد مغذی بوده اشتها را کم می‌کند، همراه با کاهش اشتها، گرلین سرم هم كم شدن می یابد (32). بعد از نقد رژیم غذایی کمپانی ­کنندگان معین گردید که در گروه کنترل، کالری دریافتی افزایش یافت اما در گروه مورد کاهش معناداری در کالری دریافتی مشاهده شد. این مورد بر نقش ضد اشتهایی چای سبز تاکید دارد. با اینحال، میزان گرلین سرم در تحقیق حاضر تغییر معناداری نیافت. در توجیه این نتیجه می توان گفت اقطعا لا میزان مصرف چای سبز یا مدت زمان مصرف آن به اندازه ای نبوده است که تاثیری بر گرلین سرم داشته باشد. پس پیشنهاد می شود در تحقیقات آینده از مقادیر بیشتر چای سبز انواع مختلف آن در مدت زیاد تر مصرف شود تا خوب بتوان تاثیر آن را بر شاخص های سلامت ی بررسی کرد. در تحقیق حاضر در گروه مورد، حداکثر اکسیژن مصرفی ارتقا معناداری نشان داد. ریچاردز و همکاران اثر 14 روز استفاده EGCG (هر روز سه عدد کپسول حاوی 135 میلی گرم EGCG) را بر حداکثر اکسیژن مصرفی دروقت آزمایش بر دوچرخه کارسنج با شدت 25 تا 30 وات در دقیقه تا رسیدن به
حالت خستگی نقد کردند (33). محققین افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی را بعد از مصرف کوتاه مدت EGCG تایید کردند این ارتقا را به تاثیر EGCG در افزایش اختلاف اکسیژن خون سرخرگی- سیاهرگی نسبت دادند. همین طور ، موراس1 همکاران در تحقیقی بر موش ها عنوان کردند که مصرف عصاره چای سبز به­ مدت 8 هفته همراه با آزمایش ات ورزشی باعث افزایش ظرفیت دویدن استقامتی بر روی نوارگردان تا رسیدن به خستگی می­شود (34). آنها این اثر را با تحریک متابولیسم لیپید ارتباط دانستند. باتوجه به اینکه حداکثر اکسیژن مصرفی بهترین نشانه ظرفیت استقامت قلبی تنفسی قلمداد می شود، می­توان افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی در تحقیق حاضر را به تاثیر استفاده زیاد مدت چای سبز به­ همراه آزمایش ات ورزشی نسبت داد.

نتیجه گیری

می توان گفت مصرف 10 هفته چای سبز به همراه ورزش هوازی بر آدیپونکتین گرلین سرم در مردان تاثیری ندارد، اما می تواند باعث ارتقا معنادار Vo2max گردد. پس افراد چاق می توانند برای اصلاح ظرفیت استقامتی از استفاده چای سبز به همراه تست ات هوازی سود ببرند. همچنین ، با توجه به اینکه تهم اکنون سازوکار دقیق تاثیر چای سبز، شناخته نشده است ضرورت انجام تحقیقات دیگری احساس می شود.